EXULTET

Στο ΦΒ πολλές φορές βρίσκεις ωραίες συζητήσεις που συγκαλύπτουν περισσότερο παρά αποκαλύπτουν το πρόβλημα για την αλήθεια των πραγμάτων. Μια τέτοια συζήτηση ήταν αυτή που μόλις βρήκα με θέμα την ανάσταση του Χριστού ως «ιστορικό γεγονός», την αμφισβήτηση του γεγονότος αυτού ως καθαρά "ιστορικού", και τον περιορισμό του στη σφαίρα της ατομικής και συλλογικής "δοξασίας" (δοκείν). Χάρηκα ιδιαίτερα για τη συζήτηση και την αντιπαράθεση που έγινε πάνω σε ένα τ όσο λεπτό και σημαντικό θέμα και σας μεταφέρω εδώ τις αντιδράσεις μου. Είναι αλήθεια ότι η ανάσταση του Ιησού της Ναζαρέτ είναι μεν ένα γεγονός που συνέβει πράγματι (και όχι κατά φαντασίαν) στην ιστορία, που συνέβει σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο, αλλά συνέβει ως γεγονός προερχόμενο "έξωθεν" (εκ του Πατρός, εν Πνεύματι - Πρξ.1,24), όχι εκ της ιστορίας της ίδιας. Δεν είναι συνεπώς ένα απλό "ιστορικό" γεγονός, δηλ. ένα προϊόν της ιστορίας (ούτε της γενικής ιστορίας, ούτε της δικής Του,...

ΔΥΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΕΣ - ΔΥΟ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΙ Δρ. Κωνσταντίνος Αγόρας Ξέρετε, είμαι 48 χρόνια στη θεολογία και στα εκκλησιαστικά πράγματα, όχι και λίγα. Εκείνο που έχω καταλάβει, με βεβαιότητα πλέον, είναι ότι οι χριστιανοί δεν χωριζόμαστε τόσο με βάση τα "δόγματα" ή τις "εκκλησιαστικές διοικήσεις" (θεσμικές εκκλησίες) αλλά με βάση την γενική αντίληψη που έχουμε για τα πράγματα της πίστης και την πραγματικότητα. Δηλ. με βάση αυτό που ονομάζουμε «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ». 1. Ας ξεκινήσουμε λέγοντας ότι άλλο πράγμα σημαίνει «μυστήριο» και «πίστη» και άλλο «μυστικισμός» και μυστικοπάθεια. Η χριστιανική «πίστη», ως κατ’ ουσίαν βιβλική, είναι «ιστορική» (και συνεπως «εσχατολογική»), ή καλύτερα «εσχατο-ιστορική». Δεν είναι «μυστικιστική». Το «μυστήριο» (και συνεπώς η «πίστη» σε αυτό») είναι ΥΠΕΡΛΟΓΟ, δεν είναι ποτέ ΠΑΡΑΛΟΓΟ. Είναι μεγάλη η διαφορά των δυο. Η «πίστη» δεν αντιτίθεται στον κριτικό «λόγο» ούτε τον αναιρεί. Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι παράλογη. Αλλά τό...

<<Η Θ. Κοινωνία είναι ό,τι ιερότερο, ως Εκκλησία και άνθρωποι, έχουμε>> (μητρ. Μεσογαίας). Επιτέλους, μετά από τόσες μέρες, κατάλαβα γιατί έχει γίνει τόσο σάλος γι' αυτή την υπόθεση. Διότι, προφανώς, δεν εγγράφεται στο χώρο της <<ΠΙΣΤΗΣ>> στον Άγιο (όπως εγώ πιστεύω ότι εγγράφεται κανονικά) αλλά στη σφαίρα του σεβασμού στο <<ΙΕΡΟ>> (σαν ταμπού). Ευχαριστώ τον άγιο Μεσογαίας γιατι με τον λόγο του έγινε αιτία να καταλάβω. Φυσικά, δεν θα σχολιάσω....την θρησκειοποίηση (βλ. "ιερό") των μυστηρίων και πρώτιστα της Εκκλησίας. Γιατί θρησκειοποίηση σημαίνει πρακτικά ...εκπαγανισμός. Εκπαγανισμός του ευχαριστιακού μυστηρίου και εκπαγανισμός γενικά της Εκκλησίας, δηλ. "φυσική θρησκευτικότητα", ή μάλλον "θρησκευτικότητα του υπερφυσικού" όπου το τελευταίο ταυτίζεται με το "ιερό". Συγχαρητήρια και εις ανώτερα !! Εκπαγανισμός σημαίνει ένα αντικείμενο "πίστεως", ή μάλλον "πίστεως και αμφιβολίας...

Καλημέρα σε όλους. Να έχετε χαρά αλλά με όλες αυτές τι συζητήσεις περί Θ. Ευχαριστίας και μεταλήψεως με έχει πιάσει θεολογική λιγούρα. Δεν φταίτε, έτσι αισθάνεστε αλλά κι εγώ έχω λιγούρα με το να διαβάζω τον έναν να λέει στον άλλον ή δεν έχεις πίστη ή αντίστροφα είσαι ανεύθυνος. Γράφτηκε: <<[οι άνθρωποι] από την μια να λένε: ο άρτος και ο οίνος μετά την μετουσίωση γίνεται Χριστός και περιέχει όλη τη θεότητα ..μα από την άλλη φοβούνται μην κολλήσουν κορονοιο (από Ποιον άραγε;;;από το ψωμί; ή από τον Χριστό;..διότι αν είναι Χριστός όπως λένε, κολλάμε από Αυτόν !)>>. Πρώτη παρατήρηση: και ο ιστορικός Χριστός "περιείχε όλη τη θεότητα" αλλά … πέθανε πραγματικά. Το επιχείρημα της θεότητας δεν στέκει. Κάπου αλλού είναι το θέμα. 1. Παρόλο που η απορία που εκτίθεται μοιάζει λογική αυτή είναι η πλέον άστοχη ανάρτηση που έχω δει και το πρόβλημά της εντοπίζεται στη διάζευξη (είτε/είτε). Και τούτο διότι --με λίγες λέξεις-- το ΜΥΣΤΗΡΙΟ της Θείας Ευχαριστίας δεν είνα...